Wielewaal (Oriolus oriolus)

Uiterlijk

De wielewaal is een opvallende verschijning, al krijg je hem zelden goed te zien. Het mannetje is schitterend geel met zwarte vleugels en een zwarte staart. Het vrouwtje is veel minder uitbundig gekleurd, met groenige en geelachtige tinten. Juist die felle kleuren van het mannetje maken het bijna onvoorstelbaar hoe goed deze vogel zich tussen het gebladerte weet te verstoppen.

Voorkomen en verspreiding

In Nederland is de wielewaal een zomergast die vooral in het voorjaar en de zomer te horen is in bosrijke gebieden. Rond Zwolle is hij schaars, al klinkt heel soms zelfs in een park zijn bekende roep. In het Woldlakebos vind ik die zang in het voorjaar een heerlijk geluid. Verder komt de soort voor in grote delen van Europa en westelijk Azië; de winter brengt hij door in Afrika.

Leefgebied en gedrag

De wielewaal houdt van loofbossen en boomrijke landschappen, waar hij vaak hoog in de kruinen blijft. Zijn volle, fluitende ‘doedeljo’ verraadt hem eerder dan zijn uiterlijk. Bij dat geluid moet ik altijd even denken aan het oude kinderliedje ‘Kom mee naar buiten allemaal’. Dat maakt het horen van een wielewaal meteen nog vrolijker. Hij eet onder meer insecten en vruchten, maar laat zich tijdens het zoeken naar voedsel nauwelijks bekijken. In Roemenië zag ik er behoorlijk wat en lukte het me ook om de soort redelijk op de foto te zetten. Toch blijft die ene spetterende opname van zo’n prachtig gekleurde, maar verborgen vogel een flinke uitdaging. Over die reis schreef ik ook in mijn blog over Roemenië.

Man