Pestvogel (Bombycilla garrulus)

Uiterlijk

Een pestvogel is bijna te mooi om waar te zijn. Zijn zachte, warmbruine verenkleed, opvallende kuif en zwarte oogmasker geven hem een heel eigen uitstraling. De gele en witte accenten op de vleugels en staart maken het plaatje compleet. Zeker tussen rode bessen of in een berijpte struik is het een dankbaar onderwerp voor de camera.

Voorkomen en verspreiding

In Nederland is de pestvogel een onregelmatige wintergast. Sommige winters verschijnen er maar enkele, andere jaren trekken grotere groepen ons land binnen. Ze broeden veel noordelijker, in de uitgestrekte bossen van Scandinavië en Rusland. Wanneer er in hun broedgebied minder voedsel beschikbaar is, kunnen ze in grotere aantallen naar het zuiden uitwijken.

Leefgebied en gedrag

In de winter zoeken pestvogels graag besdragende struiken op, soms midden in woonwijken of parken. Ze kunnen opvallend rustig blijven zitten, maar zodra een groep besluit te verhuizen, gaat dat vaak ineens. Hun fijne, zilverachtig rinkelende roep verraadt ze dikwijls voordat je ze ziet. Dat geluid hoort voor mij helemaal bij de winter.

Persoonlijk

Pestvogels zijn voor mij een van de heerlijkste winteronderwerpen. Ik heb mooie herinneringen aan uren koukleumen bij berijpte Gelderse rozen, in de hoop pestvogels tussen de knalrode bessen te fotograferen. Ook op de Sallandse Heuvelrug kwam ik ze tegen, tussen de vossenbessen. En dan dat zachte, rinkelende geluid waarmee ze zich aankondigen: ik kan het dromen. Als er pestvogels in de buurt zijn, blijf ik graag nog even staan, hoe koud het ook is.