De laatste tijd probeer ik niet alleen op mijn website, maar ook in mijn fotoarchief opruiming te houden. Met ruim twintig jaar aan foto' en herinneringen is het wel bijzonder om terug te gaan naar oude foto's en mooie momenten. Je kunt ze helaas niet opnieuw doen, want dan zou ik van alles anders aanpakken, maar je kunt wel weer terugdenken en nagenieten. Gelukkig hebben we de foto's nog!
Zo kwam ik weer bij foto's uit van zomervakanties in Roemenië. Wat heb ik als tiener en twintiger genoten van de waanzinnige natuur daar. Alle velden onbespoten, elk hooiland vol ooievaars, wilde bloemen en vlinders en de grauwe klauwier zo algemeen dat je er over struikelt. Ik kan me herinneren dat ik grote vuurvlinders tegenkwam zonder te beseffen hoe bijzonder die vlinder wel niet is. Ik kan me het geluid van de bijeneterskolonie nog levendig herinneren en de roepende hop die altijd net te schuw was voor een goede foto.
De wekker om half vijf, je nest uit rollen, de heuvel op ploegen (een klein half uur stevig klimmen) en dan getrakteerd worden op een zonsopkomst boven het dorpje is een prachtige herinnering.
Het hoogtepunt was altijd de kolonie van bijeneters. Buiten het dorp waar we altijd logeerden was in een heuvel een kant afgegraven om er wijnkelders in aan te leggen. Het resultaat was een mooie zandwand die perfect was voor de bijeneter om zijn hol in uit te graven. Er zaten tientallen nesten en de vogels vlogen af- en aan, een waar feest voor het oog en voor het oor. De enorme hoeveelheid vlinders, libellen, hommels en bijen die ik door vogels gevangen en opgegeten zag worden, waren indrukwekkend. Meerdere keren heb ik gedacht: raakt dit nooit eens op met zo veel bijeneters? Nu pas dringt het helemaal tot me door wat een enorme rijkdom ik daar heb meegemaakt.
Als je honderden foto's maakt, wordt kiezen er niet gemakkelijker op. Wat ik in die tijd nog niet echt doorhad, was dat je met het mooiste licht en een beeldvullende foto misschien niet per se de ultieme foto gemaakt hebt. Ik had meer kunnen experimenteren met silhouetten, high-key, je onderwerp klein in beeld met meer omgeving, vliegbeelden en dergelijke, maar desalniettemin ben ik nog steeds heel erg blij met de foto's die ik van deze prachtige vogel heb kunnen maken. Ook zou ik dolgraag nog eens wat filmen (dat kon toen nog niet met je camera), geluid opnemen en zo nog meer van de herinnering vangen. Het is jammer dat het zo ontzettend ver weg is en de vraag is natuurlijk ook of de kolonie nog steeds aanwezig is. De imker van het dorp vond het een goed idee om de nestgangen soms dicht te stoppen en als je moet leven van de honing snap ik hem ergens ook nog.
De beelden hieronder zijn (denk ik?) het favoriete beelden, die ik in die tijd genomen heb. In de eerste is het licht heel subtiel omdat de zon net onder was en de kleuren komen zo in ieder geval erg mooi tot hun recht. De tweede toont een typische rek- en strekoefening.
In de laatste zomervakanties begon ook mijn liefde voor macrofotografie een vlucht te nemen. Ik had ontdekt dat je insecten op hun slaapplaats kon vinden en begon te genieten van de honderden heideblauwtjes die na een regenbui op de zandpaden mineralen opnamen (mudd-puddling) waren. Na de enorme aantallen heideblauwtjes, kleine page's was een van de meest algemene soorten de oostelijke parelmoervlinder. Van deze soort heb ik dan ook een prachtige foto weten te maken die ik zie als een van mijn eerste serieuze macrofoto's. Ik begon rekening te houden met licht, gebruikte tegenlicht voor mooie highlights langs de randen en nam het hele grasje mee voor wat context.
Als ik deze foto's nu terugzie, realiseer ik me vooral hoeveel natuur er destijds voor mijn lens verscheen zonder dat ik goed besefte hoe bijzonder dat was. Het is mooi om die herinneringen opnieuw te beleven en tegelijk te zien hoe mijn fotografie zich in de loop der jaren heeft ontwikkeld.
Ik ben ook benieuwd in hoeverre dit soort artikelen ook voor anderen leuk zijn om te lezen, laat het me vooral eens weten: info@johannesklapwijk.com.