Strandplevier (Charadrius alexandrinus)

Uiterlijk

De strandplevier is een klein, fijn gebouwd pleviertje met lange, donkere poten en een korte, zwarte snavel. Zijn zandkleurige rug en witte onderzijde maken hem op een droog strand bijna onzichtbaar. Anders dan de bontbekplevier heeft hij geen doorlopende donkere borstband; bij mannetjes zijn er losse donkere vlekken aan weerszijden van de borst en een fraaie koptekening.

Voorkomen en verspreiding

In Nederland is de strandplevier een schaarse broedvogel van open, zandige en schelprijke kustgebieden, vooral in het zuidwesten. De aantallen staan al lange tijd onder druk. Buiten Nederland komt de soort voor langs kusten en bij zoute binnenwateren in delen van Europa, Noord-Afrika en Azië. Ik heb hem in Nederland zelf nog nooit gezien.

Leefgebied en gedrag

Strandplevieren zoeken op kale oevers en zandige vlakten naar kleine insecten, kreeftachtigen en andere ongewervelde dieren. Hun snelle loopjes en plotselinge stilstand zijn typisch plevierengedrag. Het nest ligt open en bloot op de grond, al helpt de schutkleur van eieren en vogels behoorlijk. Tegen drukte, vertrapping en het verdwijnen van rustige broedplekken is die camouflage helaas niet opgewassen.

Persoonlijk

Mijn ontmoeting met de strandplevier was in de Göksu-delta in Turkije. Tijdens een reis die eigenlijk vooral om libellen draaide, kwamen we daar strandpleviertjes met jongen tegen. Zo’n kwetsbaar, klein vogeltje in dat weidse landschap blijft bijzonder, juist omdat ik de soort in Nederland nog nooit heb gezien. Over die reis en de ontmoeting schreef ik in mijn blog over de libellenreis naar Turkije.

Jong