Merel (Turdus merula)

Uiterlijk

Een mannetjesmerel is bijna helemaal zwart, met een opvallende gele snavel en een lichte oogring. Het vrouwtje is bruin en heeft een veel subtielere tekening. Op het eerste gezicht lijkt een merel misschien wat gewoontjes, maar juist die ingetogen kleuren vind ik mooi. Zeker in zacht licht komt er verrassend veel nuance in het verenkleed naar voren.

Voorkomen en verspreiding

In Nederland is de merel een vertrouwde verschijning in tuinen, parken, bossen en het buitengebied. Je hoeft er meestal niet ver voor op pad. Ook in grote delen van Europa komt hij algemeen voor. Een deel van de noordelijke merels trekt in de winter naar mildere streken.

Leefgebied en gedrag

Voor mij is de zang het mooiste aan de merel. Die warme, volle fluittonen vanaf een dakrand of boomtop kunnen een zomerochtend helemaal kleuren. Zelfs als ik om half vijf wakker word van een zingende merel, kan ik daar oprecht van genieten. Tussen het zingen door zie je hem vaak over het gras hippen, op zoek naar wormen en andere kleine dieren. In de herfst en winter eet hij ook graag bessen en fruit. Fotografisch is de merel dankbaar: hij is vertrouwd met mensen en laat zich ook vanuit huurhutten mooi vastleggen. Dan blijkt een gewone tuinvogel ineens een heel aantrekkelijk onderwerp.

Man

Vrouw