De notenkraker is een voor Nederlandse begrippen extreem zeldzame vogelsoort. Dit jaar zijn er enkele tientallen waargenomen wat erg bijzonder is en bij Rutte in Flevoland is er eentje erg honkvast. Ik kon het niet laten en heb hem of haar maar eens met een bezoekje vereerd.
Ik vind het persoonlijk voor de natuurbeleving verreweg het fijnste als ik alleen of in klein gezelschap lekker in de natuur loop. En zeldzame vogelsoorten trekken doorgaans een hoop liefhebbers aan (zo stonden er laatst tientallen fotografen in 'mijn' Vreugderijkerwaard voor een Daurische klauwier), dus meestal probeer ik dit soort drukte te mijden.
Maar soms is een vogel zo zeldzaam, fotogeniek of dichtbij dat je het niet kunt laten. Dit keer was ik dus degene die zich aansloot bij de drukte op een plek waar ik anders nooit zou zijn gekomen. Samen met een man of twintig stond ik er, ondanks het feit dat de vogel er al ongeveer twee weken rondhing en er al honderden liefhebbers waren langsgekomen. De vogel was nog steeds razend populair.
Ik heb even afgewacht en zelf ook in de omgeving van Zwolle wat gezocht, maar dat leverde niets op. Omdat dit toch wel een unieke kans was, ben ik alsnog in de auto gestapt. En dat blijft spannend: een uur in de auto zitten, hopen dat de vogel niet net gevlogen is als je besluit te komen en hopen dat hij zich laat zien en fotograferen.
Bij aankomst keek ik even snel onder de enorme hazelaars ter plekke. En ja hoor, er lagen nog genoeg noten, dus hij zou er nog wel zijn. Alles bij elkaar moest ik een klein uurtje wachten, maar toen werd hij gespot, op nog geen honderd meter afstand. Wat rennen en stressen later stond de soort er dan toch op en konden Daniël, mijn zoon, en ik tevreden naar huis rijden. Zo heb je ook nog even wat qualitytime met je zoon in de auto en maak je samen mooie herinneringen.
Wanneer hij een hapje heeft gegeten komt hij omlaag om de noot weg te spoelen met een slokje slootwater, een uitgelezen moment om hem even vanuit een ander perspectief te fotograferen.
