Ik ben door de eigenaar van photofacts.nl gevraagd om blogs over natuurfotografie te schrijven om zo de diversiteit op dit foto blog te vergroten. De artikelen die ik voor de site zal schrijven zal ik ook hier toevoegen en dit is de eerste.

Wanneer je op populaire natuurfotografie fora rondkijkt zul je erg veel portretten zien van dieren. De uitdaging van de meeste leden lijkt te zijn om een dier zo scherp en groot mogelijk te portretteren. De hoeveelheid detail en scherpte van zo'n close-up is vaak indrukwekkend. Vogels staan er zo scherp op dat ieder veertje te tellen en de schubjes op vlindervleugels of facetten op libellenogen zijn duidelijk herkenbaar. Dat maakt het voor velen tot perfecte foto's.

Technisch is het erg knap. Er zit veel uitdaging in het maken van dergelijke beelden en het zijn goede foto's. Maar als je er over nadenkt, is het eigenlijk ook wel saai. Elke foto die online komt is een variatie op het thema 'een beessie op een stokkkie'. En als je niet geïnteresseerd bent in soorten dan zijn ook veel van de foto's gelijk. Het beeldvullende laat weinig ruimte over voor creativiteit. Qua compositie valt er weinig te spelen, zolang je zorg dat het beestje meer ruimte voor dan achter zich heeft is het goed.

Tot voor kort was ik ook vooral bezig om libellen en vlinders zo scherp mogelijk te fotograferen. Hoe rustiger en strakker de achtergrond, hoe beter het beestje uitkomt. De laatste tijd probeer ik meer te spelen met de leefomgeving van het beestje en daarmee wat toe te voegen. Ik zoek naar lijnen en probeer van iets verder af creatieve composities te maken. Tegelijk gaat een foto daardoor meer vertellen over het dier en zijn leefomgeving.

Zie tonen de volgende foto's meer van de leefomgeving van de onderwerpen.

Heideblauwtje op struikheide.

Natuurfotografie verandert dan ook van een technische registratie tot meer een vorm van kunst. Zoals het schilderen met scherptediepte en kleur:

Schilderen met scherptediepte.