> > Moeraswespenorchissen op Texel

Moeraswespenorchissen op Texel

De afgelopen twee weken heb ik vakantie gevierd op Texel. Dit mooie waddeneiland is een paradijsje voor de natuurfotograaf, maar de zomervakantie is toch vooral gezinstijd, dus heel veel ben ik er niet op uit geweest. Ik zou met veel plezier een bak tijd besteden aan landschapsfotografie bij zonsopkomst boven het wad, zonsondergang op het strand en ook nog lekker bezig met de enorme aantallen vogels als de lepelaar, sterns en meeuwen. Maar die tijd heb je simpelweg niet en dus heb ik me tijdens een paar vroege en late sessie geconcentreerd op wat ik op dit moment toch het allerleukste vind: macrofotografie. Om specifieker te zijn het fotograferen van bloemen.

Langs de kust zijn veel planten die in het binnenland zeldzaam zijn vrij algemeen. Zo ook een persoonlijke favoriet van mij, de moeraswespenorchis. Een prachtig wit bloempje met purperen details. Ze komen ook wel dichter bij huis voor, maar ik moet toch al gauw een half uur rijden en dan staan ze op vochtige plekken. Niks mis mee, maar tussen de biezen en het groen is het nog niet zo eenvoudig om er een mooie foto van te maken en kom ik al gauw op een close-up uit. Maar op Texel groeien er hele mooie kleine, compacte exemplaren op wat drogere plekken in duinvalleien wat toch weer hele andere foto mogelijkheden bied.

Toen ik na een flinke wandeling over de zuidpunt van Texel een groepje vond die in een bedje van een prachtig roze bodembedekkertje (teer guichelheil) groeide had ik mijn setting gevonden. En nog mooier: bij zonsondergang zakte de zon precies in het verlengde van de duinvallei weg, dus had ik prachtig laat licht. Dit late licht gaf heerlijke kleuren. En de allerlaatste momenten waren magisch: de achtergrond lag in de schaduw en dat gaf een diep, donkergroene kleur waartegen de witte bloemen mooi afsteken. De voorgrond lag nog in de zon en gaf prachtige kleuren in de schrale duinvegetatie. Met een schermpje hield ik de orchis in de schaduw en zo ontstond het onderliggende kleurenpalet.

Moeraswespenorchis (Epipactis palustris) in het allerlaatste licht.
Het zou een gerecht kunnen zijn: moeraswespenorchis op een bedje van teer guichelheil.

Om mij helemaal gelukkig te maken kropen er vooral in de ochtend op dezelfde plek ook nog eens de nodige miertjes rond die de bloemen bezochten vanwege de nectar. Goede ingrediënten dus om eens een paar sessies op 1 vierkante meter door te brengen. Om er het maximale uit te halen heb ik me twee ochtendsessies geconcentreerd op de orchideetjes in combinatie met de mieren.

Ze bezoeken dan wel met enige regelmaat de bloemen, maar ze moeten precies dat bloempje bezoeken die ik van te voren heb uitgekozen vanwege de mooie achtergrond en ik wilde per se met weinig scherptediepte werken om die achtergrond mooi zacht te krijgen. Dan heb je nog eens dat de miertjes onwijs bewegelijk zijn en dat combineert niet bepaald fijn met een scherptediepte van minder dan een millimeter. Uiteindelijk heb ik honderden foto's genomen in burst modus om uiteindelijk tot een goed resultaat te komen. Kortom: ik had de 4 uur voor hetzelfde bloempje hard nodig om het uiteindelijke shot te krijgen zoals ik hem (ongeveer) in mijn hoofd had. Maar ik ben wel erg tevreden met het eindresultaat.

Moeraswespenorchis (Epipactis palustris) word bezocht door een mier.
Een moeraswespenorchis word bezocht door een miertje voor de nectar